Dzisiejsze Maczki zawdzięczają swoje istnienie budowie Drogi Żelaznej Warszawsko- Wiedeńskiej. Projekt budowy tej trasy kolejowej zrodził się najprawdopodobniej wraz z końcem 1834 roku, a głównym jego celem miało być połączenie przemysłowych obszarów Zagłębia Dąbrowskiego z Warszawą.

Autorstwo koncepcji przypisuje się grupie warszawskich kapitalistów, wśród których istotne role odegrali: wiceprezes Banku Polskiego – hrabia Henryk Łubieński oraz przemysłowiec – Piotr Steinkeller. Z polecenia Łubieńskiego wybrani inżynierowie, zatrudnieni w Banku Polskim, mieli zająć się opracowaniem szczegółowych planów przedsięwzięcia. Ostatecznie wybrano projekt autorstwa inżyniera Stanisława Wysockiego, według którego linia kolejowa miała przebiegać od Warszawy przez Pruszków, Grodzisk, Skierniewice, Piotrków, Częstochowę, a następnie przez Ząbkowice miała dotrzeć do południowej granicy Królestwa. Z lokalizacją stacji końcowej, a więc granicznej wstrzymano się do zakończenia rozmów z Senatem Rzeczpospolitej Krakowskiej. W 1838 roku założono spółkę o nazwie Towarzystwo Drogi Żelaznej Warszawsko – Wiedeńskiej. Wiosną 1840 roku ruszyły prace budowlane, jednak już w listopadzie kolejnego roku wstrzymano je ze względu na problemy finansowe spółki i jej późniejsze bankructwo.

 

inż. Stanisław Wysocki (1805-1868)

Koncepcję budowy połączenia kolejowego z Warszawy do granicy austriackiej kontynuowały władze państwowe. W 1843 roku Rada Administracyjna Królestwa Polskiego powołała Zarząd Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, a rok później wznowiono prace budowlane, którymi kierował twórca projektu – inż. Stanisław Wysocki. W tym samym czasie, w wyniku porozumienia z władzami Austrii, zapadła ostateczna decyzja o lokalizacji końcowego punktu Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Ustalono, że stacja graniczna powstanie w okolicach przysiółka Maćki, nad brzegiem Białej Przemszy.

Fragment „Mappy dróg żelaznych: Warszawsko-Wiedeńskiej i Krakowskiej z okolicami” autorstwa Wilhelma Kolberga z 1850 r.

Kolejne odcinki linii kolejowej oddawano do eksploatacji etapami. W czerwcu 1845 roku otwarty został pierwszy odcinek z Warszawy do Grodziska; w tym samym roku następne  dwa odcinki: z Grodziska do Skierniewic i ze Skierniewic do Łowicza. W 1846 roku ukończone zostały odcinki do Piotrkowa i do Częstochowy, a w 1847 roku przedłużono trasę do Ząbkowic. 1 kwietnia 1848 roku otwarto ruch na końcowym odcinku kolei z Ząbkowic do Granicy, a 13 października oddano do użytku transgraniczny odcinek łączący Granicę ze Szczakową. W efekcie powstała linia kolejowa licząca 327,6 km. Trasę tą przemierzały zarówno pociągi osobowe, jak i towarowe. Poprowadzenie linii w przedstawiony powyżej sposób było czynnikiem determinującym rozwój miejscowości Granica, zarówno infrastrukturalny, jak i demograficzny.

 

Dworzec DŻWW w Granicy, wyd. T. Lisiecka ok. 1910 r.
Dworzec DŻWW w Granicy, wyd. T. Lisiecka ok. 1910 r.

 

Reklamy